Spennandi skipsflök fortíðar

Flök af gömlum skipum eru alltaf heillandi, ekki síst þau sem finnast ósnert eftir langan tíma.

Í mörgum tilvikum eru þau eins og tímahylki, full af áhugaverðum fornminjum.

Fyrirtækið Odyssey Maritime Exploration hefur fundið mörg áhugaverð skipsflök á undanförnum árum. Þetta fyrirtæki fann leifarnar af flaki HMS Victory. 

Smellið hér til að skoða umfjöllun um þessi flök á skemmtilegri heimasíðu þeirra. 

Fjársjóður í skipsflakinu?

Hvílík sóun...

Vonandi verður sem minnst manntjón í þessu dapurlega slysi.

Skipið hefur verið afar glæsilegt í alla staði eins og sjá má á þessu myndbandi:

 

 

 

70 enn saknað eftir strand

Hárrétt hjá Jóni

Það verður fróðlegt að sjá þetta viðtal við Jón Bjarnason.

Þetta er auðvitað hárrétt hjá honum. Við eigum ekkert erindi inn í ESB.

Dapurlegt er hvernig VG hafa svikið kjósendur. Ég treysti þeim á sínum tíma í þessu máli og trúði því að þau myndu standa við sitt, en í dag hafa þau engan trúverðugleika í mínum augum.

Nákvæmlega engan.

Aldrei VG.

Eigum ekkert erindi í ESB

Vítisvélarnar lagðar út

Hér er "eggjunum verpt" undir fjörlegum lúðrablæstri í breskri áróðurskvikmynd frá stríðsárunum:

Eyddu tundurdufli

Fræði og almennt efni: Fáránlegur listi

Hvaða snillingi dettur í hug að flokka saman í einn lista bækur fræðilegs efnis og síðan það sem kallað er almennar bækur? Búa þannig til lista þar sem handbækur um matreiðslu og saumaskap svo dæmi séu tekin, eru í hópi með til að mynda bókum um sagnfræði og vísindi?

Þessar bækur eiga ekkert sameiginlegt, hvorki efnislega né markaðslega.

Þetta er bara út í hött og ég furða mig á að útgefendur, höfundar og aðrir skuli láta þetta yfir sig ganga.

Þetta gerir það að verkum, að bækur fræðilegs eðlis (sem ekki eru ævisögur) komast nánast hvergi á blað, jafnvel þó þær seljist mjög vel.

Auðvitað eiga fræðibækurnar að vera í flokki út af fyrir sig, og handbækurnar síðan í eigin flokki.

Brakið seldist best

Hvað með forsetakosningar?

Mér finnst það verði nú meira spennandi að sjá hve mörg munu bjóða sig fram til forseta.

Um 500 manns buðu sig fram til stjórnlagaþings.

Samkvæmt öðrum kafla stjórnarskrárinnar er hver 35 ára gamall maður, sem fullnægir skilyrðum kosningarréttar til Alþingis, að fráskildu búsetuskilyrðinu kjörgengur til embættis forseta. Búsetuskilyrðið gengur út á það að forsetaframbjóðandi skal hafa lögheimili á Íslandi. Frambjóðandinn þarf að útvega að minnsta kosti 1.500 undirskriftir meðmælenda, en þó ekki fleiri en 3.000.

Þetta er nú allt og sumt sem þarf til að fara í forsetaframboð. 

Eðli kosningabarátta hefur breyst mikið og mjög hratt á undanförnum árum. Netið skiptir æ meira máli og þar er hægt að gera mjög margt án þess að það þurfi að kosta mikið. Þetta kom ágætlega í ljós í kosningunum til stjórnlagaþings.

Frambjóðendur til forsetaembættis gætu hæglega orðið mjög margir. Það er einungis ein umferð í kosningunum og sú persóna hreppir hnossið sem fær flest atkvæði. Þá skiptir engu máli hvort það eru 60% atkvæða, 40% eða bara 5%.

Hver og einn frambjóðandi fær sína fimm mínútna frægð í fjölmiðlum og víðar - og fær nafn sitt skráð á spjöld sögunnar.

Kosningarnar gætu hæglega orðið mjög alþýðlegar.

Það yrði gaman.

------------------------

Ítarefni:

Stjórnarskráin

Lög um framboð og kjör forseta Íslands

Mörg framboð til marks um óánægju

Lestur úr Dauðanum í Dumbshafi

Nú fyrir jól las ég úr bók minni Dauðinn í Dumbshafi - Íshafsskipalestirnar frá Hvalfirði og sjóhernaður í Norður-Íshafi 1940-1943, á Útvarpi Sögu.

Ég útbjó til gamans smá myndband með upptöku af lestrinum og smá inngangi og eftirmála - það er ég myndskreytti upptökuna.

Þetta má með því að smella hér.

 

 

Mjög ánægjulegar tölur

Makríllinn er að stimpla sig inn sem einn mikilvægasti nytjastofn okkar Íslendinga.

Það er örugglega ekkert nýtt að þessi tegund sé í íslenskri lögsögu. Hún hefur komið og farið með hitasveiflum í hafinu og breytingum í stofnstærð makrílsins. Við verðum að athuga að í raun höfum við afskaplega stutta reynslu af sveiflum og breytingum í fiskgengd á Íslandsmiðum. Þekking okkar er mjög takmörkuð - tímaseríur stuttar og rannsóknir ná í raun til mjög skamms tíma.

Það er gaman að makríllinn skuli aftur kominn til Íslands og vonandi verður hann hér sem lengst í þetta sinn. Við erum augljóslega að sigla inn í hlýskeið á norðurhveli jarðar.

Fyrstu vertíðarnar eftir að makríllinn fór aftur að veiðast hér þá var nýting hans ekki til fyrirmyndar, - reyndar til háborinnar skammar. Makríll er matfiskur og mikið lostæti sem slíkur. Að veiða hann til bræðslu er hneyksli sem á hvergi að þekkjast. Menn geta alveg eins stundað bræðsluveiðar á þorsk og ýsu. Það er ánægjulegt að okkur skuli hafa tekist að söðla um í þessum efnum þar sem sjávarútvegsfyrirtækin hafa fjárfest í búnaði til frystingar og fullvinnslu um leið og menn hafa fundið markaði fyrir afurðirnar.

Þetta er nú allt að skila sér í mikilli vinnu og verðmætum - sannkallaðri gósentíð fyrir sjómenn, landverkafólk og sjávarbyggðir víðs vegar með ströndum landsins.

Nú er mikilvægt að menn semji ekki af sér í einhverju bráðræði eða hræðslukasti við andstæðinga okkar.

Meira hef ég ekki að segja, nema ég bendi bara á þessa færslu mína hér frá því fyrr í mánuðinum.

25 milljarðar vegna makríls

Þá er bara um eitt að ræða....

...klára að gera jólainnkaupin í dag!

Svikalogn í fyrramálið

Einstakar bardagamyndir úr Íshafinu

 

 Sjá nánar með því að smella hér.

Fjórar stjörnur af fimm

Fyrsti dómur um bók mína "Dauðinn í Dumbshafi - Íshafsskipalestirnar frá Hvalfirði og sjóhernaður í Norður-Íshafi 1940-1943" birtist í Morgunblaðinu í morgun.

Þar segir Sigurður Bogi Sævarsson meðal annars;

"Magnús Þór Hafsteinsson hefur nú skráð þessa merku sögu sem var nauðsynjaverk. Enn koma fram nýjar heimildir um gang síðari heimsstyrjaldar. Púslum er raðað saman í myndina í bók um mestu hernaðaraðgerðir Íslandssögunnar. Til þess að gera hafa íslenskar bækur um síðari heimsstyrjöldina á Íslandi verið hver annarri líkar, mest verið fjallað um sambúð herliðs og þjóðar á nyrsta hjara og umskiptin miklu sem stríðinu fylgdu. Þetta rit er hins vegar svo miklu meira og síst ofmælt að tala um afreksverk Magnúsar Þórs - bók sem á eirindi miklu víðar en bara hérlendis."

Ég þakka að sjálfsögu fyrir þessi góðu orð. Sigurður Bogi finnur kannski helst að bókinni að hún hefði mátt vera styttri. Hann skrifar; "Efnið hefði þó ef til vill mátt vera samanþjappaðra og bókin einhverjum blaðsíðum færri".

Þessu er því til að svara að bókin lýsir mjög flóknum atburðum og í henni er leitast við að draga upp heildarmyndina af því sem gerðist svo að lesendur skilji hvað átti sér stað með þessum siglingum. Þannig eru ferðir skipalestanna tengdar gangi styrjaldarinnar um leið og þeim er lýst frá sjónarhóli þeirra sem tóku þátt. Sjálft meginmál bókarinnar er 454 blaðsíður og skiptist í 25 kafla. Þar til viðbótar eru 528 aftanmálsgreinar á 35 blaðsíðum sem innihalda heimildatilvísanir en einnig ýmsa fróðleiksmola af ítarefni sem lesandinn þarf ekki að kynna sér frekar enn hann vill. Síðan bætast við heimildaskrar og ítarlegar orðaskrár sem skipt er í nokkra hluta. Auk þessa eru tæplega 100 ljósmyndir í verkinu auk korta.

Hlekkjað er á sýnishorn af bókinni hér fyrir ofan.

Þetta þurfti allt í viðleitni minni til að draga upp heildarmyndina af þessum viðburðum og setja þá í samhengi.

Góð og jöfn sala hefur verið á bókinni frá fyrsta degi er hún kom á markað um mánaðarmótin. Nú er svo komið að þriðja prentun bókarinnar er á þrotum hjá Bókaútgáfunni Hólum. Það er alltaf á brattann að sækja fyrir höfund sem er að stíga sín fyrstu skref á markaði íslenska jólabókaflóðsins. Ég er mjög þakklátur fyrir þessar góðu viðtökur.

Smellið hér til að lesa kafla úr bókinni sem birtur er á heimasíðu minni.

Hér er myndband mitt þar sem ég segi frá því af hverju ég skrifaði þessa bók:

Íshafsskipalestirnar: Tími á nýja nálgun

Í inngangi bókar minnar Dauðinn í Dumbshafi (bls. 12), skrfa ég eftirfarandi:

"Skipalestirnar, sem sigldu milil Hvalfjarðar og Norðvestur-Rússlands, hafa af einhverjum orsökum aldrei fengið þann sess í Íslandssögunni sem þær eiga svo fyllilega skilið. Kannski er orsökin margþætt. Þessar siglingar voru mikið leyndarmál á sínum tíma. Stöng öryggisgæsla var í tengslum við þær. Sjómenn fengu ekki að fara í land af ótta viðað gáleysislegt tal þeirra næði eyrum einhverra sem gætu verið vinveittir Þjóðverjum. Sömuleiðis var Hvalfjarðar vandlega gætt. Ljósmyndatökur voru alfarið bannaðar. Bandamenn óttuðust alltaf að njósnarar væru á Íslandi. Íslenskir fjölmiðlar virðast hafa verið stranglega ritskoðaðir. Engar fregnir virðast hafa verið fluttar hér á landi af siglingum þessara skipalesta eða afdrifum þeirra, jafnvel þótt Þjóðverjar til að mynda gerðu mikið úr því greina frá því þegar þeir unnu sigra sína gegn þeim.

Nokkrar blaðagreinar hafa birst í íslenskum tímaritum og dagblöðum en þær eru í raun ótrúlega fáar og hafa birst á margra áratuga tímabili. Að sama skapi er ekki mikið um heimildir í bókum um sögu hernámsins sem hafa komið út hér á landi þótt aðeins hafi ræst úr á seinni árum. Þögnin um Íshafsskipalestirnar kann að stafa af því að fátt er um samtímaheimildir á íslensku þar sem fjölmiðlarnir voru ritskoðaðir. Auk þess var framkvæmd siglinganna alfarið á ábyrgð Breta og Bandaríkjamanna en íslensk stjórnvöld komu ekki nærri. Síðan má velta fyrir sér hvort gamaldags kaldastríðshugsunarháttur hafi ráðið ríkjum. Að það hafi hreinlega ekki þótt rétt að hampa því um of að Ísland gegndi lykilhlutverki sem bækistöð við að koma aðstoð frá Bretum og Bandaríkjamönnum til herafla Sovétríkjanna þegar útlitið var hvað tvísýnast á árunum 1941 og 1942."

Það er löngu kominn tími til að breyta þessu, og finna nýja nálgun á hlutverk Íslands í seinni heimsstyrjöldinni. Ég fer aðeins yfir mikilvægi þessara siglinga hér í þessu myndbandi:

 

Það

Fáránleg umræða

Þessi veiðigjaldsumræða er öll ein pípandi della og það á ekki hlusta á þetta.

Ég hef alltaf verið á móti veiðigjaldi.

Það er algerlega galið að búa til sértæka skatta á atvinnuvegina, hvaða nafni sem þeir nefnast. Það á að skapa þessum atvinnuvegum skilyrði til að þeir dafni svo þeir geti greitt starfsfólki sínu góð laun, keypt þjónustu og fjárfest í tækjum og búnaði. Þannig skapa þeir ruðningsáhrif sem koma öllu þjóðfélaginu til góða. Ríki og sveitarfélög ná sínum bita af kökunni fyrir rest og þarf ekkert veiðigjald til.

Með því að smella hér má lesa grein sem ég skrifaði sumarið 2004 .

Afstaða mín til veiðiskattsins hefur ekkert breyst síðan þá.

Hættið þessu bulli.

Útgerðir í Eyjum greiða 1.245 milljónir

Hárrétt hjá forsetanum

Að sjálfsögðu er það eðlilegur réttur okkar Íslendinga að stunda hvalveiðar, og það gerum við að því tilskildu að veiðarnar fari fram með forsvaranlegum hætti og séu sjálfbærar, bæði líffræðilega og efnahagslega.

Við eigum ekki að gefa neinn afslátt á þessum rétti okkar að uppfylltum þessum skilyrðum.

Hvalir eru náttúruauðlind, spendýr sem hafa verið nýtt frá örófi alda af mannskepnunni til matar og annarra nytja.

Ég vann í hvalstöðinni í Hvalfirði tvær vertíðar sumrin 2009 og 2010 (sjá myndir). Þar kynntist ég hvalveiðunum mjög vel af eigin raun.

Þessar veiðar eru græn stóriðja. Mengun er í algeru lágmarki sem og útblástur gróðurhúsalofttegunda. Þjóðin þarf ekki að kosta miklu til að stunda þær, það þarf hvorki að virkja, leggja vegi né spilla náttúrunni óafturkræft og varanlega með neinum hætti til að stunda þennan rekstur. Þessi starfsemi skapar mörg störf sem eru vel launuð. Við eigum öll að sameinast um að styðja við hvalveiðarnar með ráðum og dáð. 

Ég minnist dvalar minnar í Hvalfirði með gleði og stolti.

Ef ég hefði ekki farið á vertíðar þar þá er næsta óvíst að þessi bók sem ég nefni hér fyrir neðan hefði orðið til, og þessi mikilvæga saga þar með sögð. Myndbandið hér fyrir neðan var tekið upp í gamla herbraggahverfi Hvals hf. í Hvalfirði nú um helgina. Gömlu myndirnar sem sjást eru einstakar og sýna m. a. herskip á þessum fallega firði fyrir 70 árum:

 

Hvalveiðar eru réttur Íslendinga

Prósentur en ekki fólk

Það er helst að skilja á forsætisráðherra að þessi fólksflótti af landinu snúist hvorki um fólk né einstaklinga, heldur séu þetta aðeins prósentur.

Mér finnst þessi mynd segja mikið:

 

Myndin sýnir brottflutta umfram aðflutta síðan á 19.öld. Hún er á vef Gagnauga og það má sjá hana nánar með því að smella hér.  

Eitt vantar inn í þessar tölur og það eru allir Íslendingarnir sem starfa nú erlendis en eru enn með lögheimili hér á landi - hversu lengi sem það mun nú vara....

Það er fjölmargt fólk í þeim hópi.

 

Ekki fleiri brottfluttir í 100 ár